Een bijzonder boek over een bijzondere omgeving:
De Noordsingel

Verhalen van binnen en van buiten

Over het voormalige gevangeniscomplex ‘De Noordsingel’ zijn vanzelfsprekend enorm veel verhalen te vertellen. Wij gingen op onderzoek. We spraken veel mensen die er ‘gelogeerd’ en gewerkt hebben. Maar ook buurtbewoners en mensen die op de een of andere manier ‘iets’ met De Noordsingel te maken hadden. Een selectie van deze grappige, spannende en verdrietige verhalen is opgenomen in dit boek. Het voorwoord is geschreven door burgemeester Aboutaleb.
 
Het was natuurlijk vreemd, zo’n enorme gevangenis middenin een dichtbevolkte Rotterdamse woonwijk. Maar toen het complex werd gebouwd, stond het nog in een weiland. In 1872 ging de gevangenis open. Het gebouw bood plaats aan zo’n 450 gedetineerden en evenzovele werknemers.

Huis van Bewaring
Tot aan 1953 deed het gebouw met zijn markante cellenvleugels dienst als gevangenis. Daarna was ‘De Noordsingel’ zoals het complex in de volksmond wordt genoemd, alleen nog in gebruik als Huis van Bewaring.

Tuin van Noord
Het pand werd te oud en lang was sprake van sluiting. 140 jaar na de opening sloten in 2012 de deuren van De Noordsingel dan toch definitief. Consortium Tuin van Noord is nu volop bezig met de herontwikkeling van het gebied. Zij veranderen de gesloten omgeving in een open en groen leefgebied waar het mooi wonen, werken en ontspannen is.
 
Over het boek
Het boek is 160 pagina’s dik, formaat 21 x 21 cm en wordt verkocht in de betere boekhandels in Rotterdam, via bol.com en de website www.gevangenisnoordsingel.nl. Verkoopprijs is € 19,75 (via bol.com is de verkoopprijs € 20,00 zodat geen verzendkosten in rekening worden gebracht). 
 
Enkele citaten van geïnterviewden:
Jan Kuiper, bewaarder:
‘Als bewaarder moet je kunnen corrigeren; je bent onderwijzer, politieagent, vader, van alles. Dus moet je ook kunnen zeggen: En nu wegwezen!’
 
Ton Zijtregtop, gevangenisarts:
‘Soms was het best spannend. Maar er is nooit iets gebeurd. Ik kwam ze regelmatig buiten tegen en dan was het altijd: “Dokter! Lachen toen hè?” En dat zo stoned als een garnaal…’
 
Corrie van der Sluis, hoofdbewaarster vrouwenafdeling:
‘Ik had absoluut een band met de gedetineerden, zeker met de langgestraften. Ik werkte met ze samen en leefde met ze mee. Ik kende hun verhalen, hun familie, hun kinderen. Ze vertelden mij alles.’